...หวัดดีครับ คือ นานมากๆแล้วกว่าจะได้มาอัพสเปซให้ได้อ่านกัน เหตุผลมาจากว่า เอ็มที่บ้านอยู่ๆก็ตายด้านซะงั้นครับ ก็เลยไม่ได้มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นเลย  เอ....แต่จะว่าไปแล้วก็มีเหมือนกันนะ คืองี้ ครับ เรื่องนี่มันก็นานมาแล้วแหละครับ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจากเวิร์คช็อบที่ มาเลเซียโน่นแน่ะ.....

.....คงงงกันล่ะสิว่า ไปโกอินเตอร์กันตั้งแต่เมื่อไหร่ เท้าความให้ฟังก่อนนิดนึงก็ได้ คืองี้ครับ ที่คณะเนี่ย เค้าก็ได้รับเชิญให้นำนิสิตไปร่วมงาน ชื่องานว่า Olympiarch ครั้งที่ 19 ครับ ซึ่ง ตอนแรกๆก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหนา จนกระทั่งนึกสนุกขึ้นมา อยากหนีความจริงที่คณะไปให้พันๆซักข่วงอาทิตย์นึงครับ (ตอนนั้น ต้องออกแบบหอพักในวิชา สตูดิโอด้วย น่าเบื่อสาดๆๆ) ก็เลยตัดสินใจไปก็ไปวะ แค่มาเลเซียเอง ได้ไปเที่ยวต่อที่สิงคโปร์ด้วย ตอนแรกครับ ได้ข่าวว่าจะไป 7 คน คือ ชาย 2 หญิง 5 กับอาจารย์อีกสองท่าน ไปๆมาๆ ไอ้คุณตูน ก็มา cancel ซะงั้น ด้วยเหตุที่ว่า ไม่ได้บินด้วยการบินไทย เฟริสท์คลาส ก็เลยไม่ไป (แบนกันเห็นๆ) ทำให้ทุกอย่างกลับไปหมด กลายเป็นดาวล้อมเดือนซะนี่ (ฟังดูดีเชียว) แต่ก็ถอนตัวไม่ได้แล้วล่ะสิ ไปก็ไป....

....ถึงมาเลแล้ว.....

....อันดับแรกคือพวกเราก็ต้องไปลงทะเบียนครับ ลงทะเบียนที่งานนี้แหละ แล้วจากนั้นก็ต้องเข้าไปในห้องฟึงบรรรยายภาพรวมของงาน ซึ่งตอนนั้นผมหน้าตาอิดโรยมากครับ เพราะว่าออกจากเมืองไทย คือ พูดง่ายๆว่า ตึ่นกันตั้งแต่ตีสี่ มาถึงงานกันตอน 5 โมงเย็น เล่นเอาเหนื่อยกัน ง่วงด้วย .....พอเข้าไปที่ออดิทอเรียม ก็ฟังๆไปงั้นแหละครับ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เพราะง่วงเหนื่อย หืว ล้า ต่างๆ แล้วก็ออกมาจากห้องโดยไม่คิดอะไร แต่เพื่อนที่ไปก็บอกว่า ....มีคนแอบมองแกอยู่แหละ... แต่ด้วยความง่วงก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร.....

....ไปๆมาๆก็เลยรู้ว่าคนนั้นเค้าเป็นคนที่คุมเรื่องอาหารของโครงการนี้ครับ เพราะฉะนั้น เวลาพวกเราต้องไปกินข้าว ก็ต้องผ่านคนนี้ เดินไปเดินมาผ่านคนคนนี้แหละ เพื่อนก็แซวกันใหญ่ (เขินนะเนี่ยรู้มั้ย...) แล้วคนนั้นเนี่ย ก็แอบมองผมอยู่ในทุกก้าวเลยทีเดียวตลอดเวลาที่ผมอยู่ในโครงการนี้ ครับ ....

.....ผมไม่ได้คิดไปเองนะ เพื่อนๆที่ไปด้วยที่ไปด้วยทุกคนก็บอกกันอย่างงั้นน่ะ แม้กระทั่งอาจารย์เองยังบอกเลย เล่นเอาผมเขินไปใหญ่ แต่ส่วนตัวแล้วผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ (ถึง

จะเป็นโสดก็ตาม) และแล้ว คืนการแสดงก็มสาถึง พวกเราก็ซ้อมกันใหญ่เลย เค้าคนนั้นก็ยังมานั่งมองอยู่ไม่ห่าง เทียวเดินมาดูบ้าง ผมก็ไม่ทราบหรอกครับในทีแรก แต่มีทุกคนกรอกหูซ้ายขวาอยู่ทุกวันอย่างงี้ เป็นใครก็หวั่นไหวเป็นธรรมดา.....

....วันสุดท้ายก็มาถึง พวกเราต้องเดินทางไปเที่ยวกันต่อที่สิงคโปร์แล้ว.....

...ก็มีการร่ำลากันเกิดขึ้น คนนั้นก็ไม่ลืมที่จะมาขอเมลล์ติดต่อผมเอาไว้ครับ ผมคิดว่าคนนี้น่าจะเป็นคนก่อตั้ง PJ Fanclub ไม่ใช่คนนี้คนเดียวนะครับ ยังมีอีกหลายคนที่มาเป็นแฟนคลับ แอบมองอยู่ห่างๆ อ่านมาตั้งนาน ยังไม่ได้บอกเลยครับว่าแฟนคลับมีชื่ออะไรบ้าง คนแรกครับ ชื่อ มาร์คครับ คนที่สองชื่อแซมครับ มดดำ(อันนี้พวกเราตั้งกันเอง) หว่อง...เฮ้อ สาวๆทั้งนั้น.............

........จนในที่สุดผมก็ประคองชีวิตออกมาจากดินแดนพิศวงนั้นได้ ถอนหายใจยาวๆซักที ผมนี่มีเสน่ห์กับเพศ(กึ่ง)ตรงข้ามจริงๆ....

 

ปล. ไม่ได้มีแค่สาวๆครึ่งท่อนพวกนี้นะครับ สาวแท้ๆก็มีนะแฟนคลับเนี่ย แต่เล่าให้ฮาๆไปงั้นแหละ เจอกันใหม่ครับ.....

                                                                                                                       PJ